Sinds woensdag 9 september ligt er bij Lidl een zak chips met curryworstsmaak in het schap. Tweehonderd gram voor 1,49 euro, en hij is er tot en met 16 september, zolang de voorraad strekt. Culy zag hem als eerste liggen en meldt dat de zak onderdeel is van Alpenfest, de weken waarin Lidl de schappen volgooit met Duitse specialiteiten. In diezelfde weken staan er ook curry-bockworst, varkensschenkel, spätzle met spek en kaiserschmarren.
De vraag die iedereen bij dit soort zakken stelt is dezelfde: proef je hier nu echt curryworst, of proef je vooral kerriepoeder met een tomatensmaakje. Dat is een eerlijker vraag dan hij lijkt, want bij smaakchips zit het verschil bijna nooit in de kruiding zelf maar in het deel van het gerecht dat je met poeder niet kunt namaken.
Waar curryworst zijn smaak vandaan haalt
Een Berlijnse currywurst is eigenlijk twee dingen die elkaar nodig hebben. Onderop ligt een gebakken of gegrilde worst, in stukken gesneden, die vettig en rokerig is en flink wat bite heeft. Daaroverheen gaat een saus op tomaten- of ketchupbasis met kerriepoeder en specerijen, die zoet en zurig tegelijk is. En dan komt er nog een laag los kerriepoeder overheen, wat de hele hap een droge, wat stoffige nasmaak geeft.
Van die drie lagen is de saus het makkelijkst te kopiëren. Tomatenpoeder, kerrie, suiker, een zuurtje en wat uienpoeder brengen je een heel eind, en dat is precies wat je op de ingrediëntenlijst van dit soort zakken tegenkomt. De worst is het lastige deel. Vet en structuur laten zich niet in een kruidenmix stoppen, dus wat fabrikanten doen is rookaroma en gistextract inzetten om iets hartigs te suggereren. Dat werkt half. Je herkent de richting, maar de vulling ontbreekt.
Waar je op let als je de zak openmaakt
Dit zijn de drie dingen waaraan ik bij een smaakchips meteen zie of de fabrikant zijn best heeft gedaan.
- De kleur van het poeder. Diep oranjerood betekent echt tomatenpoeder en paprikapoeder. Bleekgeel betekent dat de kerrie de show moet dragen en de tomaat er nauwelijks in zit.
- De volgorde zoet en zuur. Bij een goede curryworstsmaak komt eerst het zoete van de ketchup en pas daarna het zuur. Zit het andersom, dan proef je vooral azijn en heb je in feite een paprikachip met kerrie erover.
- De nasmaak. Curryworst laat die droge kerrietoon achter in je mond. Is de chip na drie seconden helemaal weg, dan is er te weinig specerij gebruikt en te veel aroma.
Mijn eerlijke verwachting, en ik zeg er meteen bij dat dit een verwachting is en geen oordeel: de saus komt er waarschijnlijk redelijk uit en de worst niet. Dat is bij vrijwel elke vleesgerechtchips zo, van de frikandelchips tot de smaakjes die rond het EK opduiken. Dat hoeft geen ramp te zijn. Voor 1,49 euro is de lat ook niet dat je met je ogen dicht denkt dat je in Berlijn op een bankje zit.
Waar hij bij past
Een zoetige, hartige chip vraagt om iets bitters ernaast, dus pils of een donker Duits bier doet meer voor deze zak dan wijn. Wil je er iets van maken in diezelfde Alpenfest-week, dan zet je er een schaal augurken, mosterd en een blokje jonge kaas bij. Het zuur van de augurk snijdt door het zoet van de curryketchup heen en dat is precies waarom ze in Duitsland altijd samen op tafel staan.
Wat je niet moet doen is de zak als borrelnootjes-vervanger in een schaaltje op tafel zetten naast andere smaken. Sterke smaakchips overstemmen alles wat ernaast ligt, en dan eet niemand de rest meer op. Eén zak, één moment, en dan weer terug naar naturel.
Nog even dit
De zak is er maar een week, dus wie hem wil proberen moet dat voor 16 september doen. Bevalt hij, dan is de kans klein dat hij snel terugkomt: Lidl draait dit soort themaweken één keer per jaar. En wie het echte werk wil, is met een pakje bockworst en zelfgemaakte curryketchup verder van huis maar dichter bij Berlijn. Dat kost ongeveer evenveel en levert in elk geval wel de worst op.
